Utrata słuchu jest częsta, ale stabilna u dorosłych chorych na mukopolisacharydozę – wynika z nowego badania audiologicznego

Retrospektywne badanie przeprowadzone na 122 dorosłych osobach cierpiących na mukopolisacharydozę wykazało, że prawie dwie trzecie miało mierzalny ubytek słuchu, w większości odbiorczy, a jeśli już wystąpił, w dużej mierze stabilny przez około 18 lat obserwacji.

Mukopolisacharydozy (MPS) to grupa rzadkich dziedzicznych zaburzeń metabolicznych, w których organizm nie jest w stanie rozkładać długich łańcuchów cukrowych zwanych glikozaminoglikanami. Pozostały materiał gromadzi się w wielu tkankach, w tym w uchu środkowym i wewnętrznym, dlatego ubytek słuchu od dawna jest rozpoznawany jako część obrazu MPS. Większość wiedzy lekarzy na temat ubytku słuchu związanego z MPS pochodziła jednak od dzieci, ponieważ przez dziesięciolecia niewielu pacjentów żyło na tyle długo, aby można było je dokładnie zbadać.

Nowa analiza historii naturalnej opublikowana w Genetyka molekularna i metabolizm patrzy na dorosły koniec tej osi czasu. Naukowcy pobrali długoterminowe zapisy audiologiczne z trzeciorzędowego ośrodka metabolicznego i zadali podstawowe pytanie, które pozostało bez odpowiedzi: jak po osiągnięciu dorosłości z MPS faktycznie zmienia się Twój słuch i czy zależy to od tego, jaki masz podtyp lub jakie leczenie przeszedłeś?

Tło: Dlaczego naukowcy się temu przyjrzeli

Mukopolisacharydozy obejmują kilka odrębnych podtypów, każdy spowodowany niedoborem innego enzymu. Niektóre, jak MPS I (Hurler / Hurler-Scheie) i MPS II (zespół Huntera), są dobrze znanymi nazwami w klinikach pediatrycznych. Inne, takie jak MPS IVA (Morquio A), są najbardziej znane z niskiego wzrostu i chorób układu kostnego. Wszystkie z nich mogą wpływać na słuch, a wzór jest zwykle mieszany: pewna utrata przewodzenia spowodowana wysiękiem w uchu środkowym lub zmianami w kosteczkach słuchowych, nałożona na utratę czuciowo-nerwową spowodowaną uszkodzeniem ślimaka lub nerwu słuchowego.

Metody leczenia, takie jak enzymatyczna terapia zastępcza (ERT) i przeszczep hematopoetycznych komórek macierzystych (HSCT), zmieniły naturalny przebieg MPS w wielu narządach. Dzięki nim wielu pacjentów z ciężkimi podtypami choroby po raz pierwszy dożyło dorosłości. Nie jest dobrze rozumiane, czy te same metody leczenia znacząco zmieniają trajektorię słuchową u pacjenta w wieku dwudziestu, trzydziestu czy więcej lat, czy też ubytek słuchu w wieku dorosłym po prostu nadal się pogłębia.

Tę lukę postanowiły wypełnić drużyny z Salford i Manchesteru. Mieli dostęp do jednej z większych populacji klinicznych dorosłych pacjentów z MPS w Europie, co umożliwiło nie tylko przyjrzenie się, jak powszechny jest ubytek słuchu, ale także to, jak zmienia się on z roku na rok.

Jak przeprowadzono badanie

Badacze przejrzeli dokumentację kliniczną i audiologiczną dorosłych z potwierdzonym MPS, leczonych w ośrodku leczenia dziedzicznych chorób metabolicznych u dorosłych. Sklasyfikowali ubytek słuchu przy użyciu standardowych progów audiometrycznych i pogrupowali pacjentów według podtypu MPS (na przykład MPS I, MPS II, MPS IVA) i tam, gdzie było to możliwe, według podstawowego wariantu genetycznego.

Do uzyskania obrazu przekrojowego wykorzystano najnowszy audiogram każdego pacjenta. Aby uzyskać obraz podłużny, pobrano najwcześniejsze i najnowsze audiogramy dla każdego pacjenta, który miał oba audiogramy, a następnie porównano je. Tę podgrupę korzystającą z sparowanych audiogramów obserwowano przez medianę około 18 lat, co jest niezwykle długim okresem w jakimkolwiek badaniu audiologicznym.

Zespół zarejestrował również, czy każdy pacjent otrzymał enzymatyczną terapię zastępczą, przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych, jedno i drugie, czy też nie, i szukał różnic w trajektorii słuchu między tymi grupami. Ponieważ liczebność próbek na podtyp była niewielka, zastosowano nieparametryczne testy statystyczne, a nie metody zakładające uporządkowaną krzywą dzwonową.

Co odkryli naukowcy

Spośród 122 dorosłych z potwierdzonym MPS, 111 (około 91 procent) miało w swoim rejestrze niedawny audiogram. Ubytek słuchu występował u 65,7 procent tych pacjentów. To uderzająca liczba jak na klinikę, w której średni wiek zaburza młodość według standardów medycyny dla dorosłych i potwierdza, że ​​utrata słuchu jest rutynową, a nie sporadyczną cechą MPS w wieku dorosłym.

Charakter straty był w przeważającej mierze zmysłowo-nerwowy. Czysty odbiorczy ubytek słuchu był największą pojedynczą kategorią obejmującą 51,4% pacjentów, a pozostała część dotyczyła wzorców przewodzenia i mieszanych. W praktyce oznacza to, że większości ubytków słuchu w wyniku MPS u dorosłych nie można odwrócić za pomocą rurek wentylacyjnych lub operacji ucha środkowego; znajduje się w uchu wewnętrznym i zachowuje się jak utrata zmysłów związana z wiekiem lub hałasem w populacji ogólnej.

Nasilenie nie było równomiernie rozłożone pomiędzy podtypami. Różnice pomiędzy podtypami były istotne statystycznie (p < 0,001), przy czym największe obciążenie ponosili dorośli z MPS II i niskorosłościowym MPS IVA. Pacjenci z innymi podtypami nadal wykazywali mierzalną utratę, ale mieli tendencję do łagodniejszych kategorii.

Być może najbardziej zaskakujący był fragment podłużny. Spośród 56 pacjentów, u których w ciągu mniej więcej 18 lat obserwacji wykonano sparowane audiogramy, tylko u 14,3% doszło do zmiany kategorii o gorszym nasileniu. W całej kohorcie nie zaobserwowano sygnału stałego postępu. Innymi słowy, ubytek słuchu w wyniku MPS ma tendencję do ujawniania się, osadzania się, a następnie pozostawania mniej więcej na tym samym poziomie, co w wieku dorosłym, zamiast stale zanikać rok po roku, jak mogą to zrobić niektóre formy utraty słuchu związanej z wiekiem.

Co najważniejsze, trajektorie słyszenia nie różniły się istotnie u pacjentów, którzy otrzymali enzymatyczną terapię zastępczą lub przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych w porównaniu z pacjentami, którzy ich nie otrzymali. Z tego zbioru danych nie wynika, że ​​terapie, które zmieniły przeżycie osób cierpiących na MPS, wpływają na zmianę wyników słuchowych u dorosłych.

Co to oznacza dla osób z ubytkiem słuchu

Pierwsza praktyczna wiadomość skierowana jest do dorosłych chorych na MPS i lekarzy, którzy ich przestrzegają: ubytek słuchu nie jest odosobnionym powikłaniem, lecz normą, a audiologia powinna stanowić stały punkt w planie opieki nad każdą osobą dorosłą z MPS, a nie skierować się dopiero po złożeniu skargi przez pacjenta. Dwie trzecie pacjentów w tej kohorcie miało mierzalny ubytek, a największy odsetek dotyczył zmysłowo-nerwowego.

Druga wiadomość jest bardziej uspokajająca. Ponieważ utrata słuchu ma tendencję do utrzymywania się na stałym poziomie, gdy pojawi się w wieku dorosłym, horyzont planowania w zakresie aparatów słuchowych i rehabilitacji jest dłuższy niż w przypadku stale postępującej choroby. Jest mało prawdopodobne, aby audiogram wyrósł z pary dobrze dopasowanych aparatów słuchowych u dorosłego pacjenta z MPS po roku lub dwóch, co oznacza, że ​​prawdziwą wartość ma optymalizacja dopasowania i codziennych wrażeń słuchowych, a nie traktowanie wzmocnienia jako środka tymczasowego.

Trzecie przesłanie jest szersze. Utrata zmysłowo-nerwowa, która jest stabilna, ale istotna funkcjonalnie, to ten sam problem, z którym borykają się miliony dorosłych z przyczyn związanych z wiekiem, narażeniem na hałas lub innymi schorzeniami ucha wewnętrznego. W ich przypadku sprawdzają się te same technologie, które mogą sprawdzić się w przypadku MPS: urządzenia ze słuchawką w kanale, zapewniające dobre przetwarzanie mowy w hałasie, wygodną ergonomię przy długotrwałym noszeniu oraz łączność z telefonami i telewizorami w środowiskach odsłuchowych, w których utrata zmysłów jest najtrudniejsza.

Kiedy utrata zmysłów jest stabilna, priorytetem jest codzienne słuchanie

Odkrycia Salford pokazują, jak powinien wyglądać dobry wybór aparatu słuchowego dla osoby, której ubytek ma charakter czuciowo-nerwowy, a nie agresywnie postępujący. Pytanie przestaje brzmieć: „jak szybko będę potrzebować mocniejszego urządzenia?” i zaczyna zadawać pytanie: „Jak dobrze to urządzenie radzi sobie z sytuacjami słuchowymi, w jakich jestem na co dzień?” To przechyla listę priorytetów w kierunku przetwarzania na poziomie klinicznym, wygodnego noszenia przez cały dzień i niezawodnego przesyłania strumieniowego rozmów telefonicznych i telewizji, gdzie najtrudniej jest zrekompensować utratę zmysłów.

Panda Quantum jest zbudowany wokół dokładnie tego profilu. Jest to 16-kanałowy aparat słuchowy ze słuchawką wkanałową, z aktywną redukcją szumów, transmisją strumieniową Bluetooth dla połączeń, muzyki i dźwięku z telewizora oraz etui ładującym, które zapewnia łącznie do 80 godzin pracy pomiędzy gniazdkami ściennymi. Obejmuje test słuchu douszny oparty na aplikacji Panda, więc po dostarczeniu urządzenia sparuj je z aplikacją Panda, a aplikacja przeprowadzi przez aparat słuchowy test słuchu dla określonej częstotliwości, a wzmocnienie i charakterystyka częstotliwościowa zostaną automatycznie zaprogramowane tak, aby odpowiadały audiogramowi w procesie podobnym do tego, który przeprowadza audiolog podczas dopasowania klinicznego. Zobacz stronę produktu Panda Quantum w celu zapoznania się z pełną specyfikacją.

Jedno ważne zastrzeżenie: aparaty słuchowe dostępne bez recepty w Stanach Zjednoczonych są przeznaczone dla dorosłych z postrzeganym ubytkiem słuchu od łagodnego do umiarkowanego. Dorośli z MPS, u których występuje poważna lub głęboka utrata zmysłów lub powikłane problemy ze szkieletem lub drogami oddechowymi, w dalszym ciągu największe korzyści odniosą ze ścieżki audiologii klinicznej w połączeniu z dowolnym urządzeniem konsumenckim, zarówno w zakresie samego dopasowania, jak i monitorowania w czasie.

Ograniczenia tego badania

Badanie ma charakter retrospektywny i jednoośrodkowy, co jest praktyczną rzeczywistością przy przeprowadzaniu jakiejkolwiek dużej analizy w przypadku tak rzadkiej choroby. Podgrupa sparowanych audiogramów liczyła 56 pacjentów i w tej grupie liczebność próbek dla poszczególnych podtypów jest nieuchronnie mała, co ogranicza pewność, że brak progresji można uogólnić na każdy podtyp, wiek lub genotyp MPS. Metody audiometryczne mogą również nieznacznie różnić się w długim okresie objętym analizą sparowaną.

Autorzy zwracają uwagę na te ograniczenia i przedstawiają swoje wyniki jako punkt odniesienia dla historii naturalnej dorosłych, a nie ostateczne badanie skutków leczenia. Nie ekstrapolują ich na trajektorie słyszenia MPS u dzieci, które zachowują się inaczej. W streszczeniu nie opisano szczegółowo finansowania i konfliktów interesów.

Gdzie to nas opuszcza

W przypadku dorosłych cierpiących na MPS jest to jeden z pierwszych dużych zbiorów danych, w którym przedstawiono liczby dotyczące czegoś, co wielu pacjentów i ich rodziny już podejrzewało: ubytek słuchu jest powszechny, głównie odbiorczy, ma nasilenie zależne od podtypu i, co zachęca, nie postępuje nieustannie po osiągnięciu dorosłości. Korzyścią dla klinicystów jest od samego początku włączenie audiologii do rutynowej opieki zdrowotnej; Wniosek dla pacjentów jest taki, że inwestycja w rozwiązanie słuchowe, które dobrze pasuje dzisiaj, prawdopodobnie zwróci się w ciągu lat, a nie miesięcy.

McCarron EP, Stepien KM, Summerfield N, Sharma R, Jovanovic A, Gossan N, Burkitt-Wright E, Gadepalli C. Naturalna historia ubytku słuchu u dorosłych z mukopolisacharydozą w zależności od fenotypu i genotypu. Genetyka molekularna i metabolizm. 2026;148(3):110140. Źródło: PubMed. https://doi.org/10.1016/j.ymgme.2026.110140