Głusi i niedosłyszący pływacy oraz ich trenerzy improwizują dotychczasowe bariery komunikacyjne na basenie

Małe badanie jakościowe przeprowadzone w Republice Południowej Afryki dokumentuje, jak niesłyszący i niedosłyszący pływacy oraz ich trenerzy, którzy biorą udział w zawodach, tworzą własny zestaw narzędzi składający się z wymyślonych znaków, czytania z ruchu warg i pisania, ponieważ aparatów słuchowych nie można nosić w wodzie, a obie strony rzadko posługują się językiem migowym.

Coaching sportowy polega na ciągłym wprowadzaniu drobnych poprawek. Opuść łokieć podczas tego uderzenia. Odepchnij się mocniej. Zwolnij częstotliwość uderzeń. Dla niesłyszącego lub niedosłyszącego sportowca uzyskanie takich informacji w trakcie treningu nie jest proste. W basenie jest głośno, woda zamazuje pole widzenia, a urządzenie, na którym polegają na co dzień, zostało wyciągnięte i pozostawione w bocznej torbie.

Zespół badaczy z Uniwersytetu Witwatersrand postanowił wysłuchać obu stron tej relacji. Zapytali startujących w zawodach pływaków niesłyszących i niedosłyszących oraz osoby trenujące ich, jak faktycznie przebiega komunikacja na treningach i zawodach, co się sprawdza, a co przeszkadza.

Tło: Dlaczego naukowcy się temu przyjrzeli

Głuchy sport na poziomie elitarnym to swój własny ekosystem. Istnieją Igrzyska Niesłyszących, dedykowane federacje i standardy kwalifikacyjne, które wymagają szkolenia porównywalnego z głównym nurtem sportu wyczynowego. Jednak większość niesłyszących i niedosłyszących sportowców trenuje na basenach głównego nurtu, pod okiem trenerów i słyszących rówieśników. Mechanizmy interpersonalne tego działania nie zostały zbyt szczegółowo zbadane, szczególnie w krajach, w których język migowy nie jest częścią standardowego szkolenia nauczycieli lub trenerów.

Audiolodzy i specjaliści od rehabilitacji zwykle skupiają się na ubytku słuchu po stronie urządzenia: jak dobrze dany aparat wzmacnia, jak wyraźnie można rozumieć mowę w hałasie, jak dobrze implant ślimakowy przywraca dźwięki otoczenia. Mniej uwagi poświęcono stronie społecznej, zwłaszcza kwestii, co się stanie, gdy urządzenie będzie musiało zostać wyłączone. Pływanie znajduje się dokładnie w tej luce. Aparaty słuchowe i zewnętrzne procesory implantów ślimakowych nie są przeznaczone do noszenia w zanurzeniu, a noszenie ich na basenie w przypadku zachlapania wiąże się z realnym ryzykiem.

Autorzy chcieli uchwycić, własnymi słowami uczestników, jak sobie z tym radzi się w praktyce i jakie wrażenia odczuwają znajdujący się w nim sportowcy.

Jak przeprowadzono badanie

Było to badanie jakościowe, a nie badanie dużej liczby osób. Badacze zastosowali dobór celowy nie oparty na prawdopodobieństwie, co oznacza, że ​​rekrutowali osoby specjalnie dlatego, że pasują do profilu zainteresowań, a nie losowo. Ostatnia grupa składała się z ośmiu startujących w zawodach pływaków niesłyszących i niedosłyszących oraz trzech trenerów, co dało w sumie 11 uczestników.

Każdy uczestnik wypełnił kwestionariusz online mający na celu uzyskanie szczegółowych informacji o kontach osobistych. Projekt badawczy miał charakter eksploracyjny, fenomenologiczny, czyli metoda skupiająca się na przeżytym doświadczeniu małej grupy, a nie na statystycznych uogólnieniach. Celem było wydobycie wspólnych tematów i uchwycenie tekstury komunikacji w tym konkretnym otoczeniu.

Wyniki należy zatem odczytywać jako opis doświadczeń tej grupy osób z pływaniem, a nie liczby, które można rzutować na każdego niesłyszącego sportowca lub każdego trenera.

Co odkryli naukowcy

Najczęściej jako pomoce pojawiały się trzy narzędzia komunikacji. Czytanie z ruchu warg było szeroko stosowane podczas rozmów na pokładzie basenu. Trenerzy i pływacy również polegali na słownictwie wymyślonych przez siebie znaków, które wspólnie opracowali na przestrzeni czasu, dostosowanych do ich sytuacji treningowej. Pisanie, często na tablicy lub ekranie telefonu, służyło jako wsparcie, gdy wymyślone gesty nie wystarczały.

Południowoafrykański język migowy rzadko był głównym narzędziem. Mimo że niektórzy pływacy używali języka migowego jako swojego pierwszego języka, większość trenerów go nie znała. To niedopasowanie pojawiało się wielokrotnie jako źródło tarć. Kiedy naturalny język pływaka nie jest udostępniany trenerowi, każda ważna rozmowa musi zostać obejściowa, a niuanse zostają utracone.

Wyróżniały się dwie konkretne bariery. Pierwszym było nieuniknione usunięcie urządzeń wzmacniających z wody, co skutecznie pozbawiło sportowców normalnego słuchu na czas trwania każdej serii. Drugim był brak wizualnych systemów ostrzegawczych w większości obiektów pływackich. Bez wskazówek wizualnych pływacy nie są w stanie skutecznie uchwycić sygnałów startu, gwizdków kończących set ani wezwań trenera dochodzących z pokładu.

Jednym z uderzających kontrastów jest pływak w połączeniu z niesłyszącym trenerem, który określił ich komunikację jako „płynną”. Wspólne doświadczenia związane z ubytkiem słuchu oznaczały, że para wypracowała sobie wzajemną płynność w zakresie najodpowiedniejszych dla nich trybów, bez konieczności proszenia jednej strony o dostosowanie się przez drugą stronę.

Włączenie do szerszego środowiska pływackiego opisano jako obecne, ale nierówne. Kilku uczestników zgłosiło poczucie izolacji w niektórych momentach, nawet w zespołach, które chciały być gościnne.

Co to oznacza dla osób z ubytkiem słuchu

Dla niesłyszących i niedosłyszących sportowców oraz pracujących z nimi trenerów praktyczne przesłanie jest proste. Budowanie wspólnego słownictwa znaków i sygnałów wizualnych na początku relacji się opłaca, ponieważ po rozpoczęciu praktyki szanse na negocjowanie komunikacji na bieżąco są niewielkie. Systemy ostrzegania wizualnego na obiektach, nawet tak proste, jak migające światła sygnalizujące start, również wyeliminowałyby codzienne źródło niekorzystnych warunków.

W badaniu uwzględniono także szerszą kwestię dotyczącą tego, kto jest w pomieszczeniu. Kiedy głuchy trener został połączony z głuchym pływakiem, komunikacja przestała być problemem do rozwiązania. Wskazuje to na wartość rekrutacji i szkolenia większej liczby trenerów niesłyszących i niedosłyszących na każdym poziomie sportu.

Poza basenem codzienne życie tych samych sportowców nadal zależy od tego, jak dobrze słyszą i jak dobrze czują się dzięki swojej technologii słuchowej. Wiele osób noszących aparaty słuchowe twierdzi, że widoczność urządzenia w społeczeństwie wpływa na ich chęć ciągłego noszenia go w szkole, w towarzystwie i w pracy.

Kiedy widoczność stanowi przeszkodę w noszeniu urządzenia

Badanie podkreśla, w jakim stopniu korzystanie z aparatów słuchowych jest kształtowane przez kontekst społeczny, a nie tylko audiologię. Osoby z ubytkiem słuchu często zastanawiają się, czy dane urządzenie będzie przyciągać uwagę, zanim zdecydują się je założyć. Dla osoby dorosłej, która ma łagodny lub umiarkowany ubytek słuchu związany z wiekiem i potrzebuje wzmocnienia, które jest naprawdę trudne do wykrycia, widoczność urządzenia jest czasami najważniejszym czynnikiem.

Panda Stealth opiera się na tej trosce. Urządzenie waży około 2,3 grama i umieszcza się je w kanale słuchowym, dzięki czemu jest praktycznie niewidoczne dla osób patrzących na użytkownika podczas rozmowy. Wykorzystuje 12-pasmową inteligentną redukcję szumów, a etui ładujące pełni także funkcję bezprzewodowego pilota, dzięki czemu użytkownik może regulować urządzenie bez sięgania do ucha. Jest objęty pięcioletnią gwarancją i 45-dniowym okresem zwrotu. Panda Stealth jest przeznaczony dla dorosłych z łagodną lub umiarkowaną stratą, którzy rezygnują z noszenia bardziej widocznego urządzenia ze względu na jego wygląd.

Tak małe urządzenie to produkt do codziennego noszenia, a nie pomoc do pływania. Każdemu, kto doznał poważnej lub głębokiej straty, a także sportowcom, którzy potrzebują specjalistycznych rozwiązań w sporcie, nadal najlepiej będzie skorzystać z dopasowania klinicznego przeprowadzonego przez audiologa, który zna pełny audiogram i styl życia użytkownika.

Ograniczenia tego badania

Próba jest bardzo mała, wynosi zaledwie 11 osób i została wybrana w drodze doboru celowego, a nie losowego. Wyniki opisują, w jaki sposób ta konkretna grupa południowoafrykańskich pływaków i trenerów doświadcza komunikacji, i nie należy ich interpretować jako statystycznej reprezentatywnej dla każdego głuchoniemego sportowca. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszach online również są obciążone pewnymi uprzedzeniami, ponieważ uczestnicy sami wybierają, czym się dzielą, i mogą nie uchwycić bieżących niuansów.

W streszczeniu nie wymieniono konkretnego źródła finansowania ani konkurencyjnych interesów. Wartość badania jakościowego polega na wyłonieniu tematów dla przyszłych, szerszych badań, a nie na przedstawianiu danych dotyczących rozpowszechnienia.

Co z tym zrobić

Jeśli trenujesz, trenujesz lub mieszkasz z pływakiem niesłyszącym lub niedosłyszącym, badanie jest przypomnieniem, że system komunikacji wokół sportowca to coś, co budujesz celowo. Jeśli jesteś osobą z ubytkiem słuchu, która wstrzymywała się od noszenia urządzenia ze względu na jego wygląd, to samo badanie przypomina, że ​​te obawy są powszechnie podzielane i warto je poważnie potraktować przy wyborze urządzenia.

Cytat: Pillay D, Lewington C. Doświadczenia komunikacyjne niesłyszących i niedosłyszących pływaków wyczynowych oraz ich trenerów w Republice Południowej Afryki. Południowoafrykański dziennik zaburzeń komunikacyjnych. 2026. Źródło: PubMed. https://doi.org/10.4102/sajcd.v73i1.1142